The Thrills – Big Sur

(So Much for the City)

In de auto met ouders en broer, op weg naar Maastricht. “So much for the city”. Een weekend met hen is niet bepaald een probleem, maar jezelf afzonderen met een koptelefoon is soms belangrijk. “Hey hey, you’re The Monkees. People said you monkeyed around. But nobody’s listening now.”

Ryan Adams – Nuclear

(Demolition)

Meisjes verpesten songs voorgoed. Daar zijn ze goed in. Door haar leerde ik dit nummer kennen, een prachtig terloops stukje zelfkritiek van Ryan’s ‘overgebleven songs’-album “Demolition”. “Sentimental geek – shut up and go to sleep.” Door haar ging ik het associëren met iets negatiefs. “In a flash of pure destruction, no one wins.” Je weet hoe dat gaat.

Spinvis – Kindje van God

Pinkpop is het best te genieten vanuit je bed. Tussen twee concerten door draait de VPRO muziek op Ned3. “Het was de stem van een vreemde, een vent op tv.” Speciaal opgenomen voor MP3voor12, geloof ik. “Kast van een huis.”

The Thermals – No Culture Icons

(More Parts Per Million)

Wat is begin december? Niet echt de herfst, en ook niet de winter. Maar fokking koud, dat wel. In Tilburg zagen O. en ik balen gebruikt Sinterklaaspakpapier uit een vuilcontainer steken. “Hardly art, hardly garbage.” Tragisch. Binnen in 013 bespraken N. en ik de Brabantse mentaliteit. En meisjes. “I can’t fuckin’ stop thinking about you.”

The Darkness – I Believe in a Thing Called Love

(Permission to Land)

Ik word wakker, en hoor dit nummer. De godganse dag. En ik word er fucking vrolijk van. Em is het met me eens. Je weet dat iets écht camp is als je ergens bent, en de mensen die het leuk vinden vanwege de knipoog (en de ironie en de moedwillige opeenstapeling van cliché’s) staan naast degenen die het oprecht waarderen, en niet doorhebben dat iemand gewoon echt -anno 2003- staat te zingen: “My heart’s in overdrive and you’re behind the steering wheel.” Ieder z’n meug. “Ooh! Guitar!”

Admiral Freebee – Rags ‘n’ Run

(Admiral Freebee)

Het is heel laat, en vooral ineens héél stil. L. en ik zijn met z’n tweeën overgebleven en drinken er – waarschijnlijk uit gebrek aan verstand – nóg maar één. Een stilte in het gesprek valt samen met de explosieve sample aan het begin van deze verder heel stille ballad. Saved by the bell? We moeten lachen om de tekst: “Times like these when [...] the little girls they want you”. (Freebee geeft commentaar op ons?) Zo slecht hebben we het blijkbaar niet.

Electric Six – Gay Bar

(Fire)

Natuurlijk. De (door derden bedachte?) videoclip op Internet was vele malen cooler dan de eigen clip op TV (die met de halfnaakte Abe Lincolns). Maar nadat ik een t-shirt met hoog ironiegehalte had gemaakt was het Gay Beer Project nog maar een martiniglaasje van me verwijderd.

Op Lowlands: wat mij betreft verzorgden we “secundair entertainment”, en ik vind dan ook dat we betaald hadden moet krijgen. Onze dansjes waren camp en obsceen, en vooral op heel veel niveau’s heel fout. En culmineerden in een homo-erotische botviering der lusten en pleine publique, met kleren aan, dat dan weer wel. “I’ve got something to put in you.” We hadden beiden een vriendin toentertijd.

Dank u, Electric Six. U bent het beste uit Detroit sinds KISS.

Broken Social Scene – Anthems for a Seventeen Year Old Girl

(You Forgot it in People)

Stukje Zeitgeist : Van ieder liedje dat *niet* meteen elke vijf minuten op TMF voorbij komt, veronderstel ik dat ik toch wel de enige op deze planeet moet zijn die het kent. Grootheidswaan, ik weet het. Maandenlang had ik mijn (muziekobsessieve) vriend J. geprobeerd te overtuigen van de magie van BSS. Zonder succes. Toen zat ik -veel later- met N. te keuvelen over allerhande zaken – en we bleken beiden fan. Van dit liedje. Toen waren we erg blij. “Now you’re all gone, got your makeup on and you’re not coming back.”

Michael Franti & Spearhead – Never Too Late

(Everybody Deserves Music)

Ik dacht dat ik een klein geheim met haar deelde toen ik zei, dat ik een beetje moest huilen toen ik dit voor het eerst hoorde. (Echt. Als een fucking meisje.) Zij ook, zei ze. (Damn). “It’s never too late, pick up the phone and call me.”

Nog maar zo ééntje dan:

Nu ga ik slapen.

In navolging van een post van een hele tijd geleden, heb ik weer eens een kunstwerkje-rond-een-liedje in elkaar geknutseld. Voor de kerst misschien. Weet ik veel.

Geïnspireerd op: Postal Service – Clark Gable (6.9 MB MP3)

Paul wint de award voor minst zeggende MSN-tekst, 2003:

“Paul – goodnews.nl.nu zegt:

zegt niks maar toch”

Sjezus Paul. Zeg es wat.

“Geloof jij in liefde op het eerste gezicht?”

“Ehm.. op het eerste gezicht geloof ik wel in liefde, ja.”

Born Slippy gaat over in dronken staat thuis proberen te komen. Daar kwam ik achter toen ik Engels probeerde te leren. Michael Stipe “probeerde Every Breath You Take te schrijven” – het werd Losing my Religion. En In the Air Tonight gaat niet echt over iemand die verdrinkt, ook al denken Amerikanen dat graag.

rap, vertaald

Sir Mix-a-lot’s ode aan achterwerken van formaat ziet er in het Latijn ongeveer zo uit. En hier is Ready to Die van Notorious B.I.G. in echt grote mensen-Engels.

geletterde teksten

Voor sommige songs was literatuur de inspiratiebron. Andere songs zijn literatuur: de tekst van All I Wanna Do is bijna woord voor woord gebaseerd op een gedicht van Wyn Cooper. Kan het ook andersom? De roman “Girlfriend in a Coma” van Douglas Coupland zit boordevol verwijzingen naar de Smiths (waaronder de titel).

oops, i dropped a name

Over elkaar zingen kan ook. Roberta Flack schreef Killing Me Softly na een concert van Don McLean, en niemand weet voor wie het verwijt You’re So Vain nou precies bedoeld was. Sommigen zeggen Mick Jagger, maar Carly Simon doet er nog steeds geheimzinnig over. En gaat My Hero nou over Kurt Cobain? Dat is maar hoe je het bekijkt (diep graven, lange pagina). Geeft niet, hij leeft voort in een heleboel andere songs.

a little bit of history, repeating

Ook de geschiedenis maakt veel pennen van songwriters los. Morrissey schreef Panic (Hang the DJ) naar aanleiding van een radio-dj die doodleuk Wham! instartte direct na een nieuwsuitzending over de Tsjernobylramp. En na Bowling for Columbine denken we dat schietpartijen op scholen slechts iets van deze tijd is, maar I Don’t Like Mondays gaat over een meisje dat in 1979 (ze was toen 16) schietend naar school ging. “Ik heb een hekel aan maandagen. Dit brengt wat leven in de brouwerij,” was haar commentaar. Twee mensen lieten het leven. We Didn’t Start the Fire, natuurlijk. Sympathy for the Devil zit niet alleen boordevol historische verwijzingen, het is ook nog eens geïnspireerd op een boek. En later schreef het zelf geschiedenis, toen een fan werd doodgestoken bij een concert. O ja, en vooruit dan maar: Rah, rah, Rasputin.

foutje, bedankt

Iedereen kan teksten soms verkeerd verstaan. Dat heet een Mondegreen, schijnt. Of je kunt er betekenis in zien die er niet is, met hilarische gevolgen (blijf scrollen, het gaat maar door!).

Dus misschien is het beter om teksten maar helemaal niet uit te leggen. Maar het proberen is zo leuk!

Genoeg te lezen zo? Mooi.