From the monthly archives: May 2004
Het begon allemaal met een gebroken hart en een geel vierkantje.
Of eigenlijk vijf maanden eerder, toen ik bij toeval iemand ontmoette die mij aanspoorde om eens de website van haar en een vriendin te bezoeken. Dit gegeven kon ik niet helemaal plaatsen: waarom zou een meisje in Friesland een website maken met een meisje in Limburg, en wat hebben ze dan te vertellen dat het lezen waard is?
Niet dat dit mijn eerste ervaring met het fenomeen weblog was, natuurlijk; maar wat ik tot dan toe had gezien op dat vlak ontsteeg zelden het niveau van “Wij zijn gasten met piemels en hier is een link naar tieten en auto’s!” of “OMFG I’m a hopeless American teenager who thinks she’s way too fat and whose English vocabulary is smaller than that of most Dutch readers of my blog. With that off my chest, here’s a picture of Avril Lavigne.”
Dit was anders: ik kon me verplaatsen in de auteurs, was benieuwd naar hun blik op de wereld en naar hun verslagen van alledaagse en bijzondere dingen uit hun eigen leven. Ik keek altijd weer uit naar het volgende stukje.
Niet veel later begon mijn lief ineens een weblog. Ik wist dat ze creatief was, graag dingen maakte, maar met een computer? Ik becomplimenteerde haar om haar inititatief, las een tijdje enthousiast haar log en… het ging uit.
Even maakte paranoia zich over mij meester. Dit webloggedoe, was dit de oorzaak hiervan? Is dit wat ervan komt als je je dagboek op internet laat liggen, zonder slotje erop? Kon ik Blogger aanklagen?
Al snel sloeg mijn ontreddering om in wraakzucht: wat zij kan, dat kan ik ook. Nachtenlang heb ik ge-HTML’d, dagen heb ik door de stad gelopen met een digitale camera, bij alles wat ik deed dacht ik: “zit hier een stukje in?”, allemaal met als doel om haar de loef af te steken: we zullen wel eens zien wie hier de weblogbroek aan heeft!
Mijn eerste stukje: deel één van de ééndelige serie “images.google.comes up with”. Ik had bedacht het gele vierkantje als symbool te gebruiken voor terugkerende posts rond een bepaald thema. Ik geloof niet dat ook maar één van de series ooit een deel twee heeft gekend. (Nu zijn er nog vijf categorieën: 
paul, 
wereld, 
leren, 
media en 
nsfw.)
Haar reactie verbaasde me: ze becomplimenteerde me om mijn inititatief, las een tijdje enthousiast mijn log en… we kwamen terug bij elkaar.
Even maakte paranoia zich over mij meester. Dit webloggedoe, was dit de oorzaak hiervan? Is dit wat ervan komt als je je dagboek op internet laat liggen, zonder slotje erop? Kon ik investeren in Blogger en een voorstel doen voor een Blogger-datingservice? (Ironisch genoeg is haar weblog inmiddels een zachte dood gestorven.)
Echter, als wraakinstrument had mijn log zijn kracht nu wel verloren. Gelukkig had ik inmiddels ook flink plezier gekregen in het loggen, en kreeg van allerlei kanten aanmoedigende reacties. De stukjes veranderden van aard: volstond ik eerst met het dumpen van links of foto’s, later schreef ik meer korte essay’s of probeerde ik verbanden te leggen tussen onwaarschijnlijke zaken. Het werd een beeld van mijn blik op de wereld, met af en toe een verslag van iets bijzonders of volkomen alledaags uit mijn eigen leven.
En eigenlijk doe ik dat nog steeds, en met groot plezier. Bedankt voor je aandachtsspanne.
Gastbijdrage door Vincent Schmitz (nielsenvincent.blogspot.com)
Alleen tekst is ook heel stoer. Dat bewijst deze geletterde weblogger met zijn eerlijke, toegankelijke stukjes. Ik vroeg hem om een gastbijdrage, en verdomd, hij had er zelfs plezier in. Bedankt, Vincent!
Niet langer worden alleen ‘the insane’ bevredigd, er is nú Goed Nieuws voor Eenieder! Pauls weblog bestaat namelijk alweer een jaar. De hier volgende korte tekst is mijn bijdrage aan het jubileum van een site die we sinds een jaar omarmen als een site die ertoe doet. Een site die meetelt. Een site die er bovendien goed uitziet. Het is een bekend verschijnsel: een bijdrage als deze dreigt algauw twee kanten op te slaan – ofwel die van de terugblik (hoe begon het allemaal en hoe staat het er tegenwoordig voor?) ofwel die van de vrije associatie. Welnu, ik lever jullie beide.
Zelf heb ik sinds bíjna een jaar een weblog. Ik kwam iets later kijken dan Paul: op 24 juni 2003 schreef ik mijn eerste stukje, en pas nadat medelogger Niels Carels me ervan had overtuigd dat wij tweeën een eigen site moesten beginnen. Niels was beter ingevoerd in de Wereld der Webloggers dan ik, en dus zorgde hij ervoor dat we een verantwoorde lijst met links naar andere webloggers in onze rechterbalk plaatsten. Paul had al eerder een link naar onze site geplaatst, en Niels oordeelde dat zo’n dienst om een wederdienst vroeg. De waarheid gebiedt me – kortom – te zeggen dat ik Pauls log heb leren kennen via onze eigen linklijst. Eerst reclame maken, en dan pas zelf lezen – zo ging het ongeveer.
Sindsdien heb ik minstens eens per week onze eigen link naar Good News for the Insane aangeklikt. Paul bleek namelijk iemand met de juiste smaak. Hij luisterde naar de juiste muziek, hij las de juiste boeken en hij keek naar de juiste films. Paul bleek te deugen. Zonder Pauls weblog had ik bijvoorbeeld nooit geweten dat N!xau, de hoofdrolspeler uit “The Gods Must Be Crazy”, was overleden. En het was Paul die mij op zijn weblog wees op een BBC-nieuwsbericht dat stelde dat orale seks tot kanker zou leiden. Of toch weer niet. En het belangrijkst van al: Paul amuseerde mij met zijn zo diverse bijdragen en zijn foto’s.
Om een en al met een stuk vrije associatie af te sluiten: Paul Hunt (zo blijkt die jongen voluit te heten) doet ons allen natuurlijk meteen denken aan ‘de David Beckham van het snooker’, Paul Hunter, een held onder helden. Met zo’n naam zit je meteen goed. En de naam Paul alleen al is er een die hier thuis tot veel hilariteit leidt: mijn vriendinnetje-verloofde Elsie heeft een collega die Paul heet. Elsie kan die naam niet uitspreken en blijft ergens steken tussen de klanken ‘Paal’ en ‘Pauw’. Een voorzichtige test heeft echter uitgewezen dat ze de woorden ‘Good News for the Insane’ zonder haperen en stamelen kan uitspreken, dus we kunnen gerust stellen dat er nog hoop is.
Tijd om het glas champagne te heffen en enkele licht-hysterische kreten te uiten. Leve Paul Hunt! Leve Good News for the Insane! Leve de weblogs die ertoe doen!
door Vincent om 20:13 | reacties:
Rodeohead (mp3): Bluegrass / country & westernmedley van Radiohead-nummers. En als we toch bezig zijn: The Darkness covert Street Spirit (Fade Out.) (mp3). Via mefi.
Je zult de spotjes misschien wel gezien hebben: verzekeraar Achmea heeft onder de naam Nederpoort een modelgemeenschap verzonnen met precies 100 inwoners, waarbij ieder persoon staat voor 1% van de bevolking van Nederland.
Het idee is briljant, de zeggingskracht ervan discutabel. Het begint al bij het begin: op de website worden we verwelkomd door 1 burgemeester genaamd Erika de Vries, die blijkbaar niet alleen deel uitmaakt van een overbelaste branche (namelijk, er zijn blijkbaar 160.000 burgemeesters in ons land), maar ook nog vrouw is; kunnen we hieruit opmaken dat mannelijke burgemeesters in ons land in de minderheid zijn?
De redenering van Achmea volgend heb ik zelf nog wat onderzoek gedaan naar de achtergrond van sommige Nederpoorters, en het volgende ontdekt:
95 kennen Bob en weten waar hij voor staat
81 eten minstens vijf keer per week vlees
76 zijn het niet eens met de uitspraak van Bush dat Balkenende één van de grootste Europese leiders is
68 rekenen nog steeds om naar guldens
67 zien tongzoenen met iemand anders dan je partner als vreemdgaan
49 vinden dat er een nieuwe Fortuyn op moet staan om de problemen in Nederland op te lossen
Nog maar 29 geloven dat de spelers van Oranje zich met hart en ziel inzetten
17 zijn depressief (volgens Achmea zelf)
16 willen van Nederland een republiek maken
15 kennen hun buren niet of slechts oppervlakkig
9 boeren wel eens tijdens het bellen
8 slapen op hun rug
7 laten hun vakantieplannen beïnvloeden door het EK
5 zijn wel eens tijdens een vergadering in slaap gevallen
4 zijn moslim
2 hebben een IQ van 130 of hoger
Bij 1 is de diagnose schizofrenie vastgesteld.
Andere dingen waar er 160.000 van zijn, volgens Achmea: junks, uitsmijters, obers en computernerds. Ach, je kunt moeilijk mensen in stukjes gaan delen. Hoeveel Nederpoorters krijgen eigenlijk betaald door Achmea?
Ik lees hazeymaiko (inderdaad, dat is Saskia Waterm., de vriendin van Walter Vandenb.) al een tijdje, maar dit is gewoon briljant. Samengevat: Gamecube redt leven.
Pool spelen in het licht van de ondergaande zon… mijn leven is zo gek nog niet. Je ziet geen flikker, maar het gaat om het idee.
WLT George toont trots de wisselbeker die het voorgaande jaar op mijn kast heeft geprijkt (naast Buzz Lightyear). There’s no shame in being beaten by the best.
Een spierwitte kat zit bij nacht in het licht van een straatlantaarn.
Over liedjes gesproken: morgen speel ik er twee op het open podium van mijn studie, woensdag in LVP in Leiden om 20:30. Ik heb gekozen voor één oude, die de titel van deze site draagt, trouwens, en een nieuwe, die ik vorige week heb geschreven.
“Weights & Measures” gaat over een reis naar Boedapest, over een nieuwe vriendschap aldaar gemaakt, over mijn continue drang om sense van dingen te maken, en over iemand missen, aan wie je graag dit verhaal zou vertellen.
‘Cause I would rather sit and watch ER
While I wonder where the hell you are
Hoping somehow things will work out right
I’m a wreck, I’m a thief, I’m a liar
I’m a king crowned with thorns of desire
I’m a drop in the flame, I know, it’s all just a game
That must be good news for the insane
I’ve walked the face of these shallow lands
That are crafted by the many hands
On the edge of where old Europe used to be
So they may keep the waters far
But there’s no dike that can keep my heart
From bleeding over everyone I see
What happens to all our dreams
Written in the sand
What happens to all the footprints
I leave where I stand?
I guess like good news for the insane
They’ll all get washed away
Weights & Measures
And they laughed so loud at my jokes, you know
But what does that buy me without you to hear the sound?
There must be an easier way to describe this
Boil the gist of it down and convert it
To weights and measures tonight
He’s got greater ambitions and bigger plans than I could ever say
But this time I’m not afraid
I mean, you’ve only got six hundred fifty thousand hours before the light goes out
So you’d better live it down
They laughed so loud at my jokes, you know
But what does that buy me without you around?
There must be an easier way to define it
Boil the gist of it down and convert it
To weights and measures
The pain, the pleasure
Like the gears on clockwork
Until years of hard work pay off
Ik zou het leuk vinden als je erbij was!
Middelstegracht 123, Leiden | entree gratis
