From the monthly archives: June 2004
Stencilgraffiti (in de stijl van mijn held Banksy) is wereldwijd in opmars, zo ook in ons land. Dit is een zijdeur van een verlaten pakhuis op de Kop van Zuid.
Okee, dit is *wel* wat je denkt: ik heb Ruud van Nistelrooy op mijn deur gehangen. Ik denk niet dat het helpt. Maar het helpt wel de postbode aan een glimlach. Bezorg je nog ‘es wat terug.
Nu in het Haagse Fotomuseum: Solar Section One. Het werk van dit verbond van fotografen bewandelt de scheidslijn tussen kunstige galeriekiekjes en ‘toegepaste’ fotografie voor kranten, tijdschriften en reclame.
[Z]e [...] streven een helder en alledaags realisme na en verdraaien dit vervolgens door middel van subtiele ingrepen. Deze vertekeningen van de werkelijkheid komen echter nooit achteraf tot stand met behulp van digitale manipulaties, maar zijn vaak het directe gevolg van intuïtieve ingrepen ter plekke: in de mise-en-scène, het perspectief, de belichting en kadrering. Het zijn juist deze autonoom-beeldende kwaliteiten die in opdrachtsituaties zeer bruikbaar blijken te zijn.
En aan het eind krijg je alle foto’s nog eens te zien, maar dan in het donker: een audiovisuele presentatie waarin de foto’s te zien zijn in de context van hun uiteindelijke toepassing. Ikzelf zou al gaan voor één foto: deze briljante prent van onze Grote Leider.
Ehm – dat zijn *kleurige* sokken.
Op een feest. Robben schiet. And the crowd goes nuts. De rest is geschiedenis. De tv is achterin in het midden vaag te herkennen.
Het werd tijd dat iemand de (nieuwe) skyline van Den Haag eens in een poster ging verwerken.
CLINTON: Well, first of all I support John Kerry. He’s
a good man, he’s a good senator and I believe he’d be
quite a good President.DIMBLEBY: Quite?
CLINTON: Very very good President. Quite a good
President, you don’t say that?
“England and America are two countries divided by a common language,” merkte George Bernard Shaw al terecht op. Toch lijken de mensen om mij heen de verschillen tussen de twee dialecten systematisch te miskennen. Een studiegenoot probeerde mij laatst zelfs te ‘corrigeren’ toen ik tijdens een Engelstalig college het woord voor “kleur” overnam als colour, terwijl de correcte spelling volgens hem toch echt color was. Engels is Engels, lijkt het, en dat is dat.
Uit bovenstaand voorbeeld blijkt dat niets minder waar is. In een BBC-vraaggesprek toont Bill Clinton zijn steun aan de Democratische kandidaat voor de komende presidentsverkiezingen in de VS, en stuit op verwarring aan de kant van zijn interviewer, de legendarische David Dimbleby. Als een Amerikaan quite gebruikt dan bedoelt diegene waarschijnlijk “helemaal, volkomen, bijzonder, heel, erg”; als een Brit dit zegt dan duidt dit vaak meer op iets als “min of meer, nogal, tamelijk”. Voor het gemak zijn er natuurlijk uitzonderingen.
Maar het mag duidelijk zijn dat de Dimbleby’s verwarring hier volkomen begrijpelijk is. Vindt Clinton Kerry nu “best” een goeie kandidaat? Is Europa “best” belangrijk?
via crooked timber
Het was 1997. Ik was vijftien en, volkomen in lijn met mijn levensfase (puber) en muzikale smaak (Nirvana – c’est tout) destijds, had ik lang haar. Vies lang zelfs. Ik zeg dat, want ik was in Praag toen. In de metro. Met hordes andere Zoetermeerse scholieren. We spraken luid en onnozel, zoals puberende leerlingen plegen te doen.
Ik was me terdege bewust van het volume en de relatieve stupiditeit van onze uitwisselingen, want: door perrontechnische omstandigheden stond ik redelijk geïsoleerd van de groep, met als gevolg dat ik bijkans moest schreeuwen om mijn flauwe grappen verstaanbaar te maken voor mijn land- en leeftijdsgenoten.
Tussen mij en hen bevond zich een ouder echtpaar, dat mij gedurende de gehele rit afkeurend aankeek. Ze verstonden Duits, en ik zag dat de man ons Nederlands herkende. Vlak voor Staromestské Námestí bereikte zijn frustratie met de jonge West-Europeanen zijn stembanden:
Sie sind sogar schrecklicher als die Deutschen!
Natuurlijk had ik moeten antwoorden:
Es tut mir Leid. Ich spreche kein Wort Deutsch, und ich habe keine Ahnung was das bedeuten soll.
Maar zoiets bedenk je altijd precies twee minuten te laat. En al was ik zo ad rem geweest, er was geen speld tussen te krijgen: de tirade van de oude man ging door, lang nadat de deuren van de trein gesloten waren en enkele tientallen Hollandse HAVO’ers de roltrappen naar het Oudestadsplein bestegen.
Vandaag heb ik hem eindelijk vergeven.
Promiňte a děkuji. Srdečně děkuji!
Hee.. wat zie ik nu in m’n Nedstat?
En ja – je weet wie daar woont! Tja, apen komen ook wel eens buurten bij GNFTI, zoals je ziet.
Kopje koffie, meneer de president?
