From the monthly archives: September 2004
Ondertitels maken levert soms rare dingen op. (Voor de duidelijkheid: dit waren twee verschillende zinnen, door het lot samengebracht in dit venster).
Eénieder die wel eens CNN kijkt zal weten dat de reclameblokken deels ingevuld worden door lokale aanbieders (kijkers in Zuid-Holland-Casemaland zullen dan ook foutloos de tune van “Verkade Keukendesign” mee kunnen neuriën).
Net na het item van vanavond over het terreuralarm tijdens de vlucht van Cat Stevens naar de VS en zijn uiteindelijke uitzetting volgde meteen reclame, met als eerste het Nederlandse spotje voor het WNF. Met als achtergrondmuziek? Jawel.
Mijn dag was goed.
Vernacular Body vertaalt het Middeleeuwse gedicht Het Luilekkerland, en legt uit waarom we er al leven:
I want to say, amigo, all the paradise you gonna get is right fucking now, so you better start showing some respect.
Op MSN:
“Waar slaan die oesters trouwens op?”
-”Ja, ik had ook zoiets van: ‘nah, m’kee.’”
Herschel Krustofsky (aka Krusty the Klown) overziet de schade.
Mooie reflecties van het glazen gebouw aan de Knipstraat.
De rondvaartboot op de Witte Singel in de regen, vol met mensen met gekleurde doorzichtige paraplu’s.
Ik was gisteren op een feest met alleen maar meisjes. Laat ik de spuiten elf voor zijn: néé, ze waren daar niet tegen betaling en néé, we hebben ook niet gezellig breipatronen uit zitten wisselen. Ook voel ik me nou niet bepaald ongemakkelijk in gezelschap van zoveel bebaarmoederden en bij afwezigheid van enige medebepemielden.
Toch is de psychische impact van zo’n (overigens toevallige) extreme geslachtsverdeling niet te ontkennen. Noem me pedant (correct) of psycholoog (evenzo), maar ik meende mijn brein te betrappen op een soort fork in the road-effect. Het was alsof ik twee keuzes had: óf ik zou mijn mannelijkheid exploiteren en als een soort misplaatste Johnny Bravo op de meest banale manieren proberen indruk te maken op ‘de vrouwtjes’ (dit noemen we de “Tarzan”-route); óf ik zou me proberen aan te passen en – in het kader van zinvollere gesprekken – juist meer het gedrag en taalgebruik van de meisjes spiegelen (voor het gemak de “Tupperware”-route).
Eénieder die mij kent zal begrijpen dat ik, eenmaal bij de splitsing aangekomen, hem in z’n four-wheel drive heb gezet en dwars over de middenberm ben doorgereden. De gulden middenweg, als het ware. Een in berenvel gehulde, oerkreten roepende aapmens die – wild met zijn knots zwaaiend – handige plastic bakjes probeert te verkopen.
Zo ziet de kaart van de VS er uit, waarbij de oppervlakte van elke staat staat voor haar invloed op de aanstaande verkiezingen. (via mefi)
“Hoe noem je eigenlijk zo’n plek waar ze kunst opslaan?”
-”Een kunst-opslag-plaats.”
“Oh ja.”
