From the monthly archives: February 2005

 


Sneeuwstorm op de binnenplaats.

 

There he goes. One of God’s own prototypes. Some kind of high powered mutant never even considered for mass production. Too weird to live, and too rare to die.

uit de verfilming van “Fear and Loathing in Las Vegas”

Hij was de man die jij en ik niet durven te zijn, de laatste Beat Poet, een onverantwoordelijke eikel, en systematisch blootlegger van de het Amerikaanse handelsmerk bij uitstek: hypocrisie. Met zijn pen begroef hij de American Dream en werd hij tegelijkertijd een moderne belichaming ervan.

Hunter S. Thompson was een moeilijk mens. Hij schold interviewers uit om een klein technisch probleem, of liet ze twintig minuten wachten omdat hij per sé “Sense and Sensibility” af wilde kijken. Hij verzamelde twee zaken: wapens en explosieven; en drugs, vooral veel drugs:

We had two bags of grass, seventy-five pellets of mescaline, five sheets of high-powered blotter acid, a saltshaker half-full of cocaine, and a whole galaxy of uppers, downers, laughers, screamers… Also, a quart of tequila, a quart of rum, a case of beer, a pint of raw ether, and two dozen amyls. Not that we needed all that for the trip, but once you get into a serious drug collection, the tendency is to push it as far as you can.
uit de verfilming van “Fear and Loathing in Las Vegas”

Niet dat hij dat iemand anders zou aanraden, natuurlijk – “I wouldn’t recommend sex, drugs, or insanity for everyone, but they’ve always worked for me.” Ondanks – of dankzij? – zijn extravagante interesses leek Thompson de dingen vaak net iets eerder door te hebben dan de rest. Op 12 september 2001 schreef hij:

We are going to punish somebody for this attack, but just who or what will be blown to smithereens for it is hard to say. Maybe Afghanistan, maybe Pakistan or Iraq, or possibly all three at once. [...] This is going to be a very expensive war, and Victory is not guaranteed — for anyone, and certainly not for anyone as baffled as George W. Bush. All he knows is that his father started the war a long time ago, and that he, the goofy child-President, has been chosen by Fate and the global Oil industry to finish it Now. He will declare a National Security Emergency and clamp down Hard on Everybody, no matter where they live or why. If the guilty won’t hold up their hands and confess, he and the Generals will ferret them out by force.
uit de column “Fear and Loathing in America” voor ESPN.com

(Aan de andere kant, afgelopen oktober zat hij er helaas goed naast met zijn voorspelling.)

Zijn ultra-subjectieve, prettig egocentrische stijl was een verademing voor een publiek dat zijn vertrouwen in de gevestigde journalistiek verloren had. Achteraf gezien was hij een weblogger avant la lettre, getuige bijvoorbeeld dit fragment (uit zijn boek over de presidentsverkiezingen van 1972) dat gezien kan worden als een manifest voor de weblogcultuur:

So much for Objective Journalism. Don’t bother to look for it here- not under any byline of mine; or anyone else I can think of. With the possible exception of things like box scores, race results, and stock market tabulations, there is no such thing as Objective Journalism. The phrase itself is a pompous contradiction in terms.
uit “Fear and Loathing: On the Campaign Trail ’72″

(Frappant detail: mijn voormalig docent Piet Bakker gebruikt dit citaat in een paper over de media, zie ik nu in een googletje.)

Mahalo, Dr. Gonzo. Moge je herrie trappen daarboven met Cash en Theo, en ja, ook met Nixon.

Tagged with:
 

The Waffle Truth: Ben & Jerry’s, the Vermont-based ice-cream manufacturer known for its progressive social mission, held a press conference Monday to introduce a new flavor celebrating Academy Award winner Michael Moore. (the onion)

 

Genoeg over sterren die niet willen verschijnen, ik heb toch geen tijd en zin om hemellichamen mijn blog in te lokken. Nieuwe vraag:

Ik zit de legendarische toespraak over copyright protection van übergeek Cory Doctorow (boing boing) aan Microsoft te herlezen, en stuit op de volgende passage waarin Cory verwijst naar de enorme adaptiviteit van mensen aan nieuwe technologie:

Today [...] people read words off of screens for every hour that they can find. Your kids stare at their Game Boys until their eyes fall out. Euroteens ring doorbells with their hypertrophied, SMS-twitching thumbs instead of their index fingers.

Een interessant gegeven, dat laatste, maar heeft iemand dit ooit werkelijk gezien?

(Onderschat het belang van deze vraag niet, want als ook maar iemand ja antwoordt, dan weet ik zeker dat ik oud ben en begint mijn mid-lifecrisis per direct.)

Hoe dan ook. Ik heb, behoudens een net zo speculatief blogstukje, totaal niets kunnen vinden dat dit idee zou ondersteunen.

Kortom: Man Bijt Hond voelt ook wel eens een generatiekloof en vraagt, “Met welke vinger drukt u de deurbel in?”


Vreemd soort sticker op een vuilnisbak in de Elandstraat.

 

 


Verwarde meerkoet op plastic vlot in de Amstel.

 

Firefox-gebruikers: ziet u de oranje ster hierboven?

UPDATE — klokop wint. Bedankt!

Tagged with:
 



“Mindervalide deur”