From the monthly archives: September 2005
Fok!-user Yildiz ageert tegen de heersende angst en organiseert een begrijpelijke maar vooral slecht ingelichte antiterroristische actie; haalt niet het journaal maar wel Opsporing Verzocht; en verder eigenlijk alleen Fok! zelf. Samenvattende quote:
“[Bij] het dichtritsen klapte een ballon, ik schrok me rot.”
Als deze ironie Yildiz ontgaat, ja, dan kan ik zijn daad begrijpen.
Vervul uw democratische plicht, cultureel gevormde medemens, en kies toch uw veertien favorieten uit die formidabele lijst liederen die staan voor Tien Jaar Kink FM. (Muzieksnobs onder mekaar: op die lijst valt van alles af te dingen, natuurlijk. Maar dat doen we niet.) Enfin, stemt! Popmuziek is belangrijk. Mijn lijstje, voorzien van tekstuele verklaring:
00. Modest Mouse – Float On [2004]
De post-Nirvana-generatie verwijt zichzelf nogal eens geen echte gemeenschappelijke helden of thema’s te hebben. Onzin. Lees verder…
01. Spinvis – Bagagedrager [2002]
Als ik door een reeks Douglas Adams-achtige onwaarschijnlijkheden deze planeet permanent zou moeten verlaten, zou ik mijn buitenaardse vrienden een oud, afgeragd tapeje laten horen en zeggen: “Kijk, zó klinkt Nederland.” Doe je ogen dicht en zie fietsen, voetbal, de Deltawerken, dronken over de grachten, Sinterklaasfeestjes lang geleden en die koude naderende winter, de suizende snelweg aan het begin van de dag. “‘t Is altijd wat, en altijd spijt.”
02. Smashing Pumpkins – 1979 [1996]
Vaandeldrager van de Jaren Negentig Billy Corgan bezingt vervlogen tijden, en het is passend dat dit nummer altijd nostalgische gevoelens bij mij zal blijven oproepen naar de tijd dat dit nummer populair was. “We were sure we’d never seen an end to it all.”
03. Third Eye Blind – Semi-charmed Life [1997]
Tuurlijk, de middle-of-the-road-studentenrock van deze band heeft geen grote of blijvende bijdrage geleverd aan het conversationele repertoire van de gemiddelde muzieksnob, maar toch verdient dit nummer een hoge notering: in vele opzichten is het namelijk, mijns inziens, de Perfecte Popsong ©. De productie is magistraal: hoe de drums het spits afbijten, de kortstondig incrashende gitaren middenin het couplet, gevolgd door een subtiel in de lucht hangend riedeltje, het schreeuw-toch-mee-refrein, de half-rappende zang… ik kan doorgaan. En laat het dan ook nog gewoon een mooi liedje zijn over het zure eind van een relatie! Wat wilt u nog meer? Hoe dan ook, iedere keer dat iemand dit nummer draait, verschijnt er onwillekeurig een domme grijns op mijn gezicht. Dan weet u dat. “And the four right chords can make me cry.”
04. dEUS – Litle Arithmetics [1996]
Ik ben nooit echt een dEUS-fan geweest. Ik weet niet echt waarom; te art school voor mij misschien, te troebele teksten. Toch waren ze er altijd gewoon, en dit heb ik altijd een mooi, klein liedje gevonden, en ik weet ook niet echt waarom. Writing about music is like dancing about architecture, inderdaad. Sommige dingen dienen niet beredeneerd te worden. “I’m hoping that you can explain.”
05. I Am Kloot – 86 TVs [2001]
John Bramwell is de Prins der Bitterheid en bovendien de enige rechtmatige erfgenaam van Morrissey. Zo, en nu we dat vastgesteld hebben: 86 TVs roept beelden op van falen, afscheid en verpeste mensen en is verder onbegrijpelijk, maar weet toch diep te ontroeren, en dat is een prestatie. “I’d love to say ‘I’d like to thank them all’, but I have not the gall, the wisdom or the guile. “
06. Radiohead – High & Dry [1995]
Ah, Radiohead toen ze nog liedjes maakten. En wat een raar liedje, eigenlijk: iets over een overmoedige motorrijder ofzo, en wat dan nog? Dit zijn niet de postapocalyptische protestsongs van die schele autist waar we allemaal zo van houden. Maar de kil doorklaterende akoestische gitaren en vooral de nadruk op het nieuwe drumvel van Phil Selway in de intro geven je het gevoel dat je recht naast ze staat, ergens in een kamer in Engeland. “The best thing you have had has gone away.”
07. Therapy? – Church of Noise [1998]
Misschien wel de aardigste band op de wereld: toen ik rocker-for-life Andy Cairns aansprak in het café van de Nighttown en terloops meldde dat ik met mijn voltallige band was gekomen, was hij niet alleen één en al oor, maar riep hij ook zijn eigen band bij elkaar voor een gezellig collega-onderonsje over de schoonheid van het rocktrio: “versterkers op 11 en de zang prop je maar ergens tussenin”. En dit alles onder het genot van gratis Jagermeisters. We’re not worthy, inderdaad. De meeste Kink FM-luisteraars zullen de metalpop-goeroes uit Belfast vooral kennen van hun Hüsker Dü-cover Diane met violen, maar dit nummer is hun mission statement. “‘It takes more than intellect to be a musician. Put your soul into it. Okay?’”
08. Tool – Stinkfist [1996]
Een wijd verbreid cliché over metal is dat het vooral gemaakt wordt door borderline-zwakbegaafden die geen idee hebben waar ze over schreeuwen, en laat ik het daar grotendeels mee eens zijn. James Maynard Keenan laat zien dat het ook anders kan met een buitengewoon welbespraakte tirade over hoe overexposure aan zo’n beetje alles ons heeft afgestompt. Hoe waar, en die verdomde media ook altijd. “Something kinda sad about the way that things have come to be. Desensitized to everything – what became of subtlety?“
09. Underworld – Two Months Off [2002]
Een techno-lovesong? Karl Hyde en Rick Smith laten zien dat het mogelijk is. Die heerlijk irritant doordreunende synthesizer-strijkers, die goeie ouwe 909-bassdrum en de domvrolijke percussiesampletjes zijn meeslepend, maar dienen uiteindelijk slechts als decor voor de bewustzijnsstroom van Karl Hyde, die hij méént, en die iedereen die ooit de ervaring van nieuwe liefde heeft gekend moet herkennen. “Your skin beautiful, everything comes natural, fantastic fan-, rocking rocking, floating.”
10. Heather Nova – London Rain [1998]
Ze wordt oud, dat mooie hippiemeisje met de stem van een engel, maar mooi oud. Dat kan ze. Als Heather zingt heb ik het gevoel dat ik een vrouw begrijp, en dat heb ik niet vaak. “When somebody knows you well, well there’s no comfort like that. And when somebody needs you, well there’s no drug like that.”
11. Johan – Swing [1997]
Ik kreeg dit album op Lowlands ’97 van toenmalige meisje. Wat wil je nog meer weten? “This could be a perfect lie.”
12. K’s Choice – Believe [1998]
Sarah’s existentiële overpeinzinge
n zijn mij niet vreemd. En dan ook nog uitstekend rocken! “A religion that appeals to me: I believe in me.”
13. The Streets – Let’s Push Things Forward [2002]
Gi’s a fag, luv. Ja, de geniale zolderkamer-laphop van The Streets staat vooral bekend om zijn über-Engelsheid, en ja, Mike Skinner is ook een archetypische geezer: gemillimeterd haar, bier & peuken, gouden ringen, even langs het wedkantoor. Maar ondanks zijn onmiskenbaar Brits allooi staat het briljante en unieke debuutalbum Original Pirate Material voor iets universelers: iedereen die jong was in West-Europa aan het begin van het millennium, iedereen die ooit een joint heeft gerold of een Playstation-controller heeft aangeraakt, begrijpt waar Skinner het over heeft. Gemaakt met een verwaarloosbaar budget en een eenvoudige computer parodieërt Original Pirate Material de UK Garage-scene en is zij tegelijk een meesterwerk in het genre. En dat zo’n innovatief album een simpele brag&boast-track; draagt met de titel Let’s Push Things Forward, tja, dat is een grap die alleen de meest vastgeroeste platenbons kan ontgaan. “I wholeheartedly agree with your viewpoint, but this ain’t your typical Garage joint.”
Glansloos de eindstreep niet gehaald maar wel het vermelden waard: de longlist.
Uw lijstje graag in de comments!
via Poste Restante
Zoveelste viral marketing-ideetje, ik weet het, maar ik kan er hard om lachen. Chatman logt, bla bla. (via Poste Restante)
Vriend uit Groningen komt een dagje opnemen in mijn woning annex studio. Gezien onze kansloze geekheid gedeelde interesses en de geografische afstand grijpen we elke ontmoeting aan om allerhande culturele artefacten dan wel aanradingen uit te wisselen. Dit keer: boeken. V.l.n.r.: Microserfs (Douglas Coupland), Jihad Vs. McWorld (Benjamin Barber), 31 Songs (Nick Hornby). En I Am Trying To Break Your Heart, maar dat is een DVD.
Een staaltje van mijn handschrift voor mijn vreemde vrienden bij MetaChat.
“Ten years ago, I moved from Amsterdam to New York for love and papers. Both failed, but I’m still in New York. Since then, I have been making a living as an author, although I did work for a couple of months as a waiter at an Italian restaurant.”
Arnon Grunberg – u weet wel, dat is zeg maar Napoleon Dynamite met een pen – blogt er tegenwoordig ook op los, en wel in het Engelands, en wel voor Woorden Zonder Grenzen. Aanschouw het wervelende leven en de luisterrijke wereld van een grote schrijver in de grote stad:
“Over lunch, she explained to me in detail how she got married to her doctor. After dinner, she invited me to dance. Out of sheer fear, I refused. Instead of dancing with Jayne Anne Phillips, I spent the night playing pinball with some colleagues from the UK.”
via languagehat
UPDATE 22-09-2005 – Over Napoleon Dynamite gesproken. De Volkskrant onthulde donderdag dat übersul Adje (wmv, begint 58:45) van Mooi Weer De Leeuw eigenlijk een acteur van één of andere kleinkunstopleiding is. Prima, maar de man op de begeleidende foto is onmiskenbaar toch niet Adje, maar… juist. Deze foto dus, en je zou bijna denken dat een luie redacteur hem linea recta van Fok!Forum heeft geplukt.
Op de website van Electrical Audio, de studio van muziekgoeroe Steve Albini, is een fantastisch gedetaillleerd overzicht te vinden van alle microfoons die ze hebben. De Shure SM-57, een goedkope maar breed inzetbare publieksfavoriet die zo’n beetje iedereen gebruikt, is echter niet geliefd in Chicago. Ook haar beroemde zusje, de SM-58, is geen graag geziene gast.
The Browser- An error has occurred; the feed is probably down. Try again later.
